برو ای عشق مَیازارم بیش از تو بیزارم و از کرده ی خویش

من کجا این همه رسوایی ها؟ دل دیوانه و شیدایی ها؟

من کجا اینهمه اندوه کجا؟ غم سنگین چنان کوه کجا؟

شب طولانی و بیداری ها تب سوزنده و بیماریها

دیده ی شادی من کور نبود خنده از روی لبم دور نبود

من پرستوی بهاران بودم عالمی روح و دل و جان بودم

تا توای عشق به دل جاکردی سینه را خانه ی غمها کردی

سوختی بال و پرجانم را آرزوهای فراوانم را

میگریزم زتو ای اَفسونگر دست بردار ازاین دل دیگر

دل من خانه ی رسوایی نیست غم من نیز تماشایی نیست

کودک مکتب تو جانم سوخت آتشی بود که ایمانم سوخت

عشق من گرم دل و جانش کرد شعر من رخنه به ایمانش کرد

چشمم آموخت به او مستی را پا نهادن به سَرِ هستی را